( 1 ) 2 - عبد الأعلى گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم از قول عامه كه گويند رسول خدا ( ص ) فرموده : هر كه بميرد و امامى ندارد به مردن اهل جاهليت مرده است ؟ فرمود : سوگند به خدا كه درست است ، گفتم : امامى از دست برود و مردى در خراسان باشد و نداند وصيّ او كيست همين دورى و بىاطلاعى براى او عذر نيست ؟ فرمود : اين عذر او نيست به راستى چون امام از دست برود دليل وصى او بر أهل بلدى كه در آن است تسليم شود و چون خبر وفات امام به مردم دور از او برسد لازم است كه كوچ كنند زيرا خدا عز و جل مىفرمايد ( 122 سوره توبه ) : « پس چرا نكوچد از هر فرقه‌شان يك طائفه تا در دين بينا شوند و بيم دهند قوم خود را وقتى نزد آنها برگردند ، شايد كه بر حذر شوند » . گفتم : مردمى كوچيدند و برخى از آنها پيش از آن كه به شهر امام برسند و بدانند مردند . فرمود : خدا عز و جل مىفرمايد ( 100 سوره نساء ) : « هر كه از خانه‌اش بيرون آيد براى مهاجرت به سوى خدا و رسولش و سپس مرگش فرا رسد محققاً مزد او بر خدا است » . گفتم : برخى امام رسيدند و ديدند در خانه به روى شما بسته است و پردهء استتار شما هم بر آن آويخته است ، نه خودت آنها را به سوى خويش مىخوانى و نه كسى است كه آنها را به شما رهنمائى كند پس به چه وسيله اين موضوع را بفهمند ؟ امام فرمود : به وسيلهء كتاب خدا كه نازل شده است . من گفتم : خدا جل و عز در اين موضوع به بيانى مىفرمايد كه شخص امام از آن شناخته شود ؟ امام فرمود : به نظرم مىآيد كه تو پيش از اين هم در بارهء اين